นานมากแล้วที่ไม่ได้ฟังนิทานก่อนนอน
แอบขำตัวเองเหมือนกัน ที่โตป่านนี้แล้ว
ยังนึกอยากจะฟังนิทานก่อนนอนเป็นเด็ก ๆ
นี่แหละนะ ... ที่ใคร ๆ มักจะบอกว่า
คนเราแม้จะเติบโตเลยวัยแห่งความฝันไปมากเพียงใด
แต่มุมเล็ก ๆ ในซอกหลืบหัวใจ ก็ยังมีความเป็นเด็กอยู่
ความรู้สึกแบบนี้จะถูกขุดคุ้ยออกมาในช่วงเวลาที่เราเหนื่อยล้ากับสิ่งรอบข้าง
ทุกครั้งที่เหว่ว้า อ้างว้าง เรามักจะโหยหาช่วงเวลาแห่งวัยเด็กเสมอ

ทำให้นึกไปถึงหนังเกาหลีเรื่องหนึ่ง
I'm sorry I Love you ขอโทษครับผมรักคุณ
โดยมี  Sojisob พระเอกอันดับหนึ่งในหัวใจแสดง
ในเรื่องเค้าค่อนข้างน่าสงสารมาก
เค้ารอดตายจากการถูกลูกกระสุนยิงเข้าที่หัว
หลังจากที่เขาไปร่วมงานแต่งงานของคนรักเก่า
ในวัยเด็กเค้าถูกแม่ทอดทิ้งให้อยู่คนเดียวลำพัง 
มันเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้เขาจำมาจนถึงปัจจุบัน

ในวันที่เค้าเดินไปตามท้องถนน
เค้าได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังป้อนอาหารให้ลูก
ทุกครั้งที่เศษอาหารเลอะปากลูก เธอก็คอยเช็ดคราบเลอะนั้นออก 
เค้าเลยไปสั่งอาหารกินบ้าง กินจนปากเลอะเทอะไปหมด
เจ้าของร้านหยิบกระดาษทิชชู่ให้เช็ดปาก ประโยคหนึ่งที่เค้าพูดออกมา
ทำให้ฉันแทบร้องไห้ เค้าบอกว่า "ไม่...จะรอให้แม่มาเช็ดให้"
ซึ่งมันคงเป็นแรงบรรดาลใจอย่างหนึ่งจากการได้เห็นความสุขของแม่ลูกคู่นั้น
อืมนะ...คนเขียนบทก็ช่างคิดอะไร มาทำให้คนดูต่อมน้ำตาแตก

ความรู้สึกนึกคิดคนเรามันก็แปลก
ในวัยเด็กเรากลับอยากเร่งวันเร่งคืนให้โตเร็ว ๆ
คิดว่า การเป็นผู้ใหญ่มันสุขสบาย ไม่ต้องเรียน ทำงาน มีเงินคงสบายกว่าเยอะ
แต่พอครั้นได้มาอยู่ในวัยผู้ใหญ่ เรากลับโหยหาความเป็นเด็กเหลือเกิน
ณ เวลานี้ พอกลับมาคิดดู
ไม่มีช่วงเวลาไหนมีความสุขเหมือนตอนวัยเรียนแล้วล่ะ

 กลับมาเรื่องนิทานต่อดีกว่า...
วันนี้ได้ฟังเพลง "นิทานหิ่งห้อย" ของวงเฉลียง
หลับตา แล้วจินตนาการตามเนื้อหาเพลง
อืม...เหมือนได้กลับไปเป็นเด็กตัวเล็กๆ อีกครั้ง
ณ ช่วงเวลานั้น ก็เคยได้ยินคำบอกต่อ ๆ กันมา
ว่าถ้าเอาหิ่งห้อยไปเก็บใส่กล่องไว้ใต้หมอน คืนนั้นจะนอนฝันดี
จะเห็นเจ้าชายเจ้าหญิง แล้วนางฟ้าจะมาให้พร 55+
นิทานหลาย ๆ เรื่องในวัยเด็กจึงเป็นเหมือนความทรงจำที่ถูกซึมซับมาจนโต
ว่ายังไงซะตอนจบก็จะลงเอยด้วยดี
"แล้วเจ้าหญิงกับเจ้าชายก็ได้ครองรักกันนิรันดร์ในปราสาทอันกว้างใหญ่"

กาลครั้งนั้น ความเป็นเด็กทำให้นึกอยากมีความรักแบบเจ้าหญิงเจ้าชายเมื่อโตขึ้น
แต่กาลครั้งนี้ ความเป็นจริงก็ทำลายจินตนาการเหล่านั้นไปหมด...
ณ วันนี้ ได้เรียนรู้ว่า "ความรัก"
ในโลกของความจริงมันไม่ได้มีแค่เจ้าหญิง เจ้าชาย
และบทลงเอยก็ใช่ว่าจะสมหวังไปทุกครั้ง
แต่ยังไงซะ นิทานก็ยังคงเป็นนิทาน
ที่ยังคงความบริสุทธิ์ สดใส ให้กับเด็ก ๆ เสมอ

ไม่มีอะไรมากหรอก แค่วันนี้อยากกลับไปเป็นเด็ก
ทุกวันนี้เวลาเหนื่อย ๆ ที่พักใจที่ดีที่สุด ก็คือ
ใต้หมอน...จักรวาลแห่งความฝัน
ณ ที่ตรงนั้น เราฝันถึงเจ้าหญิงเจ้าชาย ฝันเห็นดวงดาวมากมายได้สบาย ๆ เลย
คืนก่อนฝันเห็นแม่ค่ะ ...อยากนอนหนุนตักแม่จัง ...
อยากฟังแม่เล่าเรื่องราวสนุก ๆ เหมือนเคย  คิดถึงแม่เหลือเกิน

 

"เหงา" เหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตสุดท้ายในโลก
เพียงลมพัดโบก ฉันเหมือนคนจิตตกที่ถูกขัง
คิดถึงนิทานเจ้าหญิง เจ้าชาย ที่ตอนเด็ก ๆ แม่เล่าให้ฟัง
แต่ก่อนนั้นเคยเป็นพลังให้ฉันอยากจะรักใครสักคน

แต่วันนี้จินตนาการมันไม่เหมือนความจริง
ฉันถูกทอดทิ้งอยู่บนโลกที่สับสน
อยากกลับไปนอนหนุนตักแม่
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...ฉันไม่เคยรักใครสักคน
ลืมตาตื่นมาอีกหน...อยากให้หัวใจไม่ต้องทุกข์ทนเพราะรักใคร

แอปเปิ้ล : เมล็ดพันธุ์ความรัก
จักรวาลแห่งความฝันภายใต้หมอนใบนั้นที่ฉันฝันยามหนุน

นิทานหิ่งห้อย - เฉลียง