ปวดหัวมาหลายวัน ...อาจเพราะฉันพักผ่อนไม่เพียงพอ
และจดจ้องอยู่กับคอมพิวเตอร์ทั้งวัน หรืออาจจะอ่านหนังสือมากไปก็เป็นได้
สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยนะ บางทีร่างกายก็ปรับตัวไม่ทันเอาซะเลย
เมื่อเช้ารู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลาง 2ฤดูในเวลาเดียวกัน
สายฝนโปรยสักพัก หมอกขาวเริ่มจับทั่วท้องถนน สายลมหนาวพัดพลิ้วเข้ามา
ฉันหลงรักความรู้สึกและอากาศแบบนี้จังเลย
แต่ในขณะเดียวกันฉันเริ่มรู้สึกได้ถึงความเหงา
เจ้าโอเลี้ยง ลูกชายของมอมแมม วิ่งมาส่งก่อนไปทำงาน
ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนแม่เค้าจริง ๆ ยิ่งมองแววตาด้วยแล้ว
ทำให้คิดถึงมอมแมมขึ้นมา ไม่อยู่ซะแล้ว สุนัขผู้ภักดี คิดถึง ๆ จังเลย
วันนี้วันคล้ายวันเกิดของแม่นี่คะ 20 กันยายน
คิดถึงจังคะ คิดถึงเหลือเกิน ไม่รู้จะพูดอะไรได้มากกว่านี้
ถ้ามีพรวิเศษอยากจะขอได้กอดแม่อีกสักครั้ง
แต่ถึงยังไงก็คงเป็นไปไม่ได้ หนูก็แค่ภาวนาอยู่ทุกวันให้เสียงข้างในหัวใจ
ดังก้องไป ณ ที่ ๆ แม่อยู่ ให้แม่รับรู้เสมอว่า "รักและคิดถึงแม่ทุกลมหายใจ" ค่ะ
วันเวลายิ่งเดินทางไปเท่าไร เราก็จะเริ่มเผชิญกับความสูญเสียมากขึ้นเท่านั้น
แต่ที่ผ่าน ๆ มาความสุขที่เคยได้ ที่เคยมี ก็ทำให้ชีวิตที่เหลือต่อมีกำลังใจ
ที่จะก้าวเดินต่อไป การที่เรามองไม่เห็นกัน ก็ใช่ว่าเราจะไม่คิดถึงกันใช่ไหมคะ
แต่ในความเหงา ความเหว่ว้า ฉันก็มีกำลังใจนะที่รับรู้ว่า
ยังมีคนที่รักฉันคอยห่วงใยอยู่เสมอ แม้ว่าเราจะห่างไกลกัน
แต่เค้าก็ไม่ลืมที่ดูแลความรู้สึก รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับตัวฉัน
ฉันดีใจที่ยืนอยู่บนโลกที่มีคนที่เรารักและรักเราอยู่ แม้จะมองไม่เห็นกันก็ตาม
ฉันยอมรับ ว่าแพ้ความดีที่คุณให้มา และฉันยอมแพ้ทั้งใจเลยจริง ๆ ขอบคุณนะคะ
สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันจะเข้มแข็งคะ และฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ
เราจะเป็นกำลังใจให้กันและกันตลอดไป ไม่ต้องมีคำสัญญาใด ๆ
เพราะฉันมองเห็นในการกระทำ ขอบคุณจากใจจริง ๆ
หม่นเหงาบ้างไหมคนดี...ยามสองเราอยู่ไกลห่าง
รู้ไหม...ฉันอ้างว้างเพียงมองหยดน้ำค้างบนยอดไม้
น้ำตาแห่งความคิดถึงก็พาลจะไหลหลั่งรินอยู่ร่ำไป
ได้แต่เอามือเกาะกุมใจแทนความอบอุ่นที่เธอให้ยามใกล้กัน
เก็บทุกภาพทรงจำมาเรียงร้อยความผูกพันยามห่างไกล
ฝนตกโปรยปรายทวีความเหงามากมายให้ใจฉัน
1 วันที่ผ่านเลย ยาวนานเหมือน 1 ปี ไม่เจอกัน
ไกลห่างเพียงแผ่นฟ้ากั้น แต่สัญญามั่นไม่ห่างใจ
คิดถึงท้องทะเล...ที่เราร่วมถ่ายเททุกความฝัน
เกี่ยวก้อยเดินเคียงกัน เสียงเธอบอกรักฉัน ยังจำได้
แผ่นหลังที่เคยกระโดดขี่แบกรับน้ำหนักฉันแล้ววิ่งไป
ค่ำคืนดาวกระพริบพราย รอยเท้าบนผืนทรายเรามีเรา
ได้แต่เฝ้าคิดถึง ห่วงใยเธออยู่ห่าง ๆ
อุปสรรคเป็นเพียงระยะทาง เทียบกับรักในใจไม่อาจเท่า
จะหมั่นเติมหยดน้ำ แม้เป็นได้เพียงดอกรักที่เติบโตในความเหงา
แต่จะยืนหยัดมั่นคงบนโลกสีเทา...ด้วยความรักของเราอย่างแท้จริง
แอปเปิ้ล :เมล็ดพันธุ์แห่งความรัก
เขียนให้แด่ทุกความรักความคิดถึงในหัวใจ
แต่เกิดความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ
