มีเพียงรอยยิ้มเหงา ๆ
แตะแต้มความเศร้าไว้บนใบหน้าที่เรียบเฉย
ปลอบตัวเองด้วยหัวใจที่เหน็บหนาวเหมือนเคย
กี่ฤดูกาลผ่านเลย ฉันคือคนเดิมที่เหงาใจ
มองท้องฟ้าก็มีน้ำตา
ตั้งแต่เธอจากลาฉันกลายเป็นคนอ่อนไหว
ความสุขในชีวิตขาดหายไป
ไม่รู้ทำไม - - นานแค่ไหน...หัวใจยังชา
ใจร้ายเหลือเกินคนเคยรัก
ฉันไม่แน่นหนักที่จะลืมเธอได้จากความห่วงหา
รักของฉันคงสวนทางกับความหมางเมินในแววตา
เพียงเธอมองมาก็รู้ได้ว่าไม่เหลืออะไร
ในใบหน้าที่เรียบเฉยจึงแฝงไว้ด้วยความเหงา
ใต้ฟ้าสีเทา ผู้หญิงโง่เง่า แบกรับความเศร้าไว้เต็มไหล่
ประคองชีวิตให้ผ่านพ้นคืนวันอันปวดใจ
ที่ไม่รู้เมื่อไร - - ความเจ็บที่รับมาอย่างไม่ตั้งใจจะจบลง
¸·´¯`·.¸¸·.¸¸·´¯`·.¸¸·.¸¸·´¯`·.¸¸·.¸¸·´¯`·.¸¸·.¸¸·´¯`·.¸¸·.¸¸·´¯`·.¸¸
ก็เคยฝันใฝ่และเคยมั่นใจในวันนี้
ว่าคงต้องดีต้องเป็นได้ดังที่ตั้งใจ
แต่คนทั้งคนที่เป็นความฝันของหัวใจ
กลับมาทิ้งกันไปต้องสูญสิ้นไปหมดทุกอย่าง
ปวดใจเหลือเกินแต่คงต้องทนข่มความทรมาน
ฉันจะต้องก้าวผ่านตราบฉันยังคงหายใจ
แม้ว่าจะต้องเสียความรักไป
แม้ว่าจะไม่เหลือใครสักคน
มันจะเจ็บจะช้ำกี่หนแต่คนคนนี้ไม่ท้อใจ
แม้ว่าในวันนี้มีน้ำตา
จะข่มมันให้ไหลอยู่ข้างใน
ความฝันนั้นจบไปแต่ยังเหลือตัวฉัน
ก็คงสักวันที่ลมฝนมันจะผ่านพ้น
จะยอมสู้ทนเพื่อรอพบวันที่สดใส
หากมีสักคนสักคนที่ทำให้กันด้วยหัวใจ
ถึงนานสักเท่าไหร่แต่ฉันก็ยังเฝ้ารอ
แม้ว่าจะต้องเสียความรักไป
แม้ว่าจะไม่เหลือใครสักคน
มันจะเจ็บจะช้ำกี่หนแต่คนคนนี้ไม่ท้อใจ
แม้ว่าในวันนี้มีน้ำตา
จะข่มมันให้ไหลอยู่ข้างใน
ความฝันนั้นจบไปแต่ยังเหลือตัวฉัน
ใจบาง ๆ ล่องลอยในสายลม
แอ็ปเปิ้ล :เมล็ดพันธุ์แห่งความรัก