ทุกค่ำคืนยังมีแสงไฟ
ส่องสว่างไสว...ให้โลกนี้ไม่เงียบเหงา
ยังมีผู้คนเดินปะปนบนถนนสีเทา
ท้องฟ้ายังมีดวงดาว...คอยบอกเล่าเรื่องราวความเป็นไป

ยังมีเสียงดนตรีบรรเลง
กล่อมหัวใจดวงล้า ไม่ให้เคว้ง หวั่นไหว
ยังมี สายลมอุ่น ๆ โอบล้อมยามเดียวดาย
ยังมี ความทรงจำเก่า ๆ เคลื่อนไหว ภายใต้ความเงียบงัน

ยังมี ความคิดถึงเล็ก ๆ ล่องลอยในสายฝน
ยังมี ส่วนหนึ่งของความหมองหม่น หมุนวนอยู่ทุกมุมฝัน
ยังมี หยดน้ำตา ที่ไหลผ่านความว่างเปล่า ของคืนวัน
และยังมี ... เธอ อยู่ ในหัวใจผู้หญิงอย่างฉันตลอดมา

แต่...ทำไม คำว่ารักกัน มันทำให้ฉันเหงา
ในความผูกพัน ทำไมมันถึงปวดร้าว จนอ่อนล้า
เจ็บปวดเหลือเกิน เพียงแค่คิดถึงก็ทรมาน จนมีน้ำตา
สิ่งเดียวที่ไม่รู้เลย นั่นคือว่า ฉันยังมีค่า ในหัวใจของเธอ บ้างหรือเปล่าคนดี

แม้วันเวลาจะเดินทางไปอย่างไม่รู้วันสิ้นสุด
แม้ฉันเคยคิดจะหยุดตะวันไว้ที่ปลายฟ้า... หยุดสายน้ำไม่ให้เอื่อยไหล
หยุดเวลาไม่ให้หมุนไป หยุดความรู้สึกดีดีที่เธอเคยมีไว้ให้ฉันคนเดียว
แต่ฉันรู้...ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ แม้แต่จะคิดมันก็ผิดมากแล้ว

บ่อยครั้งที่ฉันเฝ้ารอ... รอ และ รอ
ให้เธอได้กลับมามองความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยมี
ความรู้สึกนั้น มันยังคงชัดเจน และสว่างอยู่ในหัวใจของฉันเสมอ
แต่มันคงจะเลือนลาง และค่อย ๆ จางไปจากหัวใจเธอ แล้วใช่ไหม คนดี

ทุกครั้งที่ฉันพยายามขยับเข้าใกล้หัวใจเธอ ...
นั่นก็เป็นทุกครั้งที่เธอ ติดปีกให้หัวใจบินหนีไปจากฉัน
ฉันควรจะทำเช่นไร ...ในความผูกพันนั้นเจ็บปวด..แค่คิดถึงกันก็ทรมาน
ฉันควรจะทำเช่นไร ... ในวันที่หยดน้ำตาเริ่มเหือดแห้งไป
แต่กลับได้ยินเสียงหัวใจฉันร้องไห้แทน

มันอาจจะเนิ่นนาน กว่าที่ฉันจะปรับความรู้สึกให้ชินถึงการเปลี่ยนแปลง
แต่ฉันสัญญา แม้จะรู้สึกดีกับเธอมากเพียงใด แต่ไม่มีสักครั้งที่คิดจะทำร้ายเธอ
สิ่งเดียวที่ฉันจะทำให้เธอภูมิใจได้ ก็คือ ...ความเข้มแข็ง
หากฉันอ่อนแอ เพียงเพราะเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ ...เธอก็คงจะเสียใจ
วันนี้ฉันรู้แล้ว..ว่าควรจะทำเช่นไร

ห่วงใยในความห่าง
แบ่งที่ว่างไว้คอยคิดถึง

เธอคงมีความสุข ถ้ารู้ว่า ฉันเข้มแข็ง
ฉันเองก็มีความสุข ถ้ารู้ว่า เธอมีความสุข