เหมือนก้าวย่าง เคว้งคว้าง ในทางเงียบ
เหมือนหัวใจ ลอยเลาะเลียบ ในความฝัน
เหมือนน้ำค้าง อยู่อ้างว้าง กลางพระจันทร์
เหมือนมีฉัน อยู่ลำพัง กลางสายลม
วันนี้มอง ท้องฟ้ากว้าง ดูว้าเหว่
ความรักฉัน ลอยร่อนเร่ อย่างขื่นขม
ดอกไม้โรย ปลิดปลิวหาย ในสายลม
คืนเศร้าตรม ฉันร้องไห้ ใต้แสงดาว
ค่ำคืนที่ความเงียบเหงามาเคล้าเคลียอยู่ข้างกาย
เหมือนคล้าย ๆ ว่าเข็มนาฬิกาของชีวิตเดินช้าลงไปชั่วขณะ
ฉันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า และคิดไปว่า...
เหนือโลกของเราออกไป
ในห้วงจักรวาล คงอ้างว้างกว่าที่ตรงนี้หลายเท่า
ล่องลอย เคว้งคว้าง ไม่มีแม้แต่อากาศจะหายใจ
หากเปรียบกับหัวใจที่ไร้คนเหลียวแล
ก็คงไม่ต่างอะไรกับ...ความรักในสูญญากาศ...
อ้างว้าง เหน็บหนาว และอีกไม่นาน
ลมหายใจของความรักก็คงจะหมดไป
การเป็นคนที่ให้รักโดยไม่ได้รักจากเค้ากลับ
มันเป็นความสุขที่แฝงไว้ซึ่งความหม่นเหงาภายใน
แต่การเป็นคนที่ถูกรักโดยไม่คิดรักเค้าตอบ
มันก็เป็นความสุขที่แฝงไว้ในความอึดอัดใจเช่นกัน
ฉันไม่รู้ว่าการเป็นคนที่ให้รัก กับการเป็นคนที่ถูกรัก
แบบไหนทรมานน้อยกว่ากัน
แต่สำหรับฉัน ความรักใน 2 รูปแบบ
จุดจบมันคงไม่ต่างกัน
เพราะความรักที่ถูกทิ้งไว้ในสูญญากาศ
มีชีวิตเพียงเสี้ยวนาทีเพื่อรอเวลาจะหมดแรงหายใจไปในที่สุด
โปรดอภัยให้ฉันทีกับความขลาดเขลาของหัวใจในครั้งนี้
ฉันขอโทษที่ความรักของฉันทำให้เธอลำบากใจ
และฉันขอโทษที่ไม่อาจรักความรักอันแสนดีของใครอีกคนได้
ขอบคุณเธอที่สอนฉันให้เรียนรู้ที่จะรัก
ขอบคุณหัวใจใครอีกคน ที่ทำให้ฉันเข้าใจความรักมากขึ้น
ฉันรู้เราต่างเจ็บปวด แต่ก็ต้องหยุดความรู้สึกไว้แค่นี้
ให้มันได้จบไป แม้จะไม่งดงาม แต่ก็ขอให้ประทับใจ
ฉันได้แต่หวังว่า เส้นทางข้างหน้า
อาจจะมีใครสักคนรอการมาถึงของฉันอยู่
ใครคนนั้นอาจเป็นคนธรรมดาที่อาศัยอยู่ในโลกใบเดียวกับฉัน
แต่มีความพิเศษตรงที่หัวใจฉันและเค้าสัมผัสถึงกันได้
ไม่ใช่ความรักที่ล่องลอยอยู่ในสูญญากาศ
แต่เค้าคือคนที่รักฉัน และฉันก็รักเค้า จับมือเดินเคียงกันไป บนโลกใบนี้...
ที่มีอากาศให้หัวใจเราทั้งสองได้หายใจ ให้ความรักอยู่อย่างไม่อ้างว้างก็พอ
