
...มีนาคม...
ฉันเอนกายบนโลกกลม ๆ มานานเท่าไร
ระยะทางของชีวิตเท่ากับระยะทางลมหายใจ
วัยแห่งความฝันคล้ายจะหมดไปในกาลเวลา
...มีนาคม...
ฤดูร้อนพร่างพรมบนถนนสายเหว่ว้า
ใบไม้ร่วงหล่นทิ้งตัวลอยล่องในธารธารา
บางหยดน้ำตาไหลรินอ่อนล้าอย่างไม่ตั้งใจ
...มีนาคม...
เส้นทางของสายลมพัดพลิ้วไปแห่งไหน
ความมืดมิดบดบังดวงอาทิตย์จนลับไป
ฉันเหน็บหนาว สั่นไหว ใต้เงาฟ้าที่เงียบงัน
...มีนาคม...
ฉันคลายปมพันธนาการให้โบยบินสู่ความฝัน
คืนอิสระภาพให้รักแท้จากวันนี้ตราบนิรันดร์
ปล่อยใจหลับฝันใต้เงาพระจันทร์แห่งรัตติกาล
...มีนาคม....
เก็บทุกเรื่องราวเพาะบ่มเป็นหนึ่งทรงจำไว้ขับขาน
นาทีนี้จะไหลรวมเป็นสายน้ำแห่งตำนาน
กาลครั้งหนึ่งในวันวานความรักเคยงดงามในหัวใจ
...มีนาคม...
ฤดูเหงา เศร้าตรม ปะปนความอ่อนไหว
วันนี้ที่มองเห็น คือโลกสีเทา ปลายฟ้าที่เดียวดาย
และความมืดมิดในหัวใจที่ไม่มีใครค้นหาเจอ
เดือนมีนาคมสำหรับฉัน...เหมือนฤดูกาลของความเหงา
เดือนนี้สภาพอากาศแปรปรวน แดด ฝน และลมหนาวปะปนกัน
มันก็คงเหมือนกับสภาพจิตใจของฉันในเวลานี้
ชีวิตฉันสัมผัสกับฤดูเหงาจนชาชิน แต่ฉันก็มีความสุขเล็ก ๆ
กับนาทีที่ความเหงามาโอบคลุมอยู่เสมอ
บางทีมันก็อุ่นใจกว่าการเกาะกลุ่มกับคนมากมาย
แต่หาความหมายของความจริงใจไม่เจอ
วันนี้...ฉันเปิดฟังเพลง คนที่ถูกลืม
ดูช่างเข้ากับบรรยากาศบทกลอนที่ฉันแต่งดีจัง
อย่าห่วงเลยฉันไม่เป็นอะไรหรอก
แม้จะเหงาหรือเดียวดาย ยังไงตราบมีลมหายใจ
ฉันก็ต้องก้าวเดินต่อไปอยู่ดีสายฝนกำลังจะโปรยปรายแล้ว
มาสัมผัสความเหงาด้วยกันไหม
ป่ะ....ไปด้วยกัน....ปล่อยใจ...เดียวดายกลางสายลม
ไม่ว่าจะเดือนไหน ๆ ความเหงาก็จะยังอยู่กับเรา ตราบใดที่ยังไม่มีใครเข้ามาทำให้หายเหงา
...
อิอิ...ขอบคุณนะคะที่เข้าไปเม้นให้อ่าค่ะ