...มีนาคม...
ฉันเอนกายบนโลกกลม ๆ มานานเท่าไร
ระยะทางของชีวิตเท่ากับระยะทางลมหายใจ
วัยแห่งความฝันคล้ายจะหมดไปในกาลเวลา
...มีนาคม...
ฤดูร้อนพร่างพรมบนถนนสายเหว่ว้า
ใบไม้ร่วงหล่นทิ้งตัวลอยล่องในธารธารา
บางหยดน้ำตาไหลรินอ่อนล้าอย่างไม่ตั้งใจ
...มีนาคม...
เส้นทางของสายลมพัดพลิ้วไปแห่งไหน
ความมืดมิดบดบังดวงอาทิตย์จนลับไป
ฉันเหน็บหนาว สั่นไหว ใต้เงาฟ้าที่เงียบงัน
...มีนาคม...
ฉันคลายปมพันธนาการให้โบยบินสู่ความฝัน
คืนอิสระภาพให้รักแท้จากวันนี้ตราบนิรันดร์
ปล่อยใจหลับฝันใต้เงาพระจันทร์แห่งรัตติกาล
...มีนาคม....
เก็บทุกเรื่องราวเพาะบ่มเป็นหนึ่งทรงจำไว้ขับขาน
นาทีนี้จะไหลรวมเป็นสายน้ำแห่งตำนาน
กาลครั้งหนึ่งในวันวานความรักเคยงดงามในหัวใจ
...มีนาคม...
ฤดูเหงา เศร้าตรม ปะปนความอ่อนไหว
วันนี้ที่มองเห็น คือโลกสีเทา ปลายฟ้าที่เดียวดาย
และความมืดมิดในหัวใจที่ไม่มีใครค้นหาเจอ
+::+::+::+::+::+::+::+::+::++::++::++::
เดือนมีนาคมสำหรับฉัน...เหมือนฤดูกาลของความเหงา
เดือนนี้สภาพอากาศแปรปรวน แดด ฝน และลมหนาวปะปนกัน
มันก็คงเหมือนกับสภาพจิตใจของฉันในเวลานี้
ชีวิตฉันสัมผัสกับฤดูเหงาจนชาชิน แต่ฉันก็มีความสุขเล็ก ๆ
กับนาทีที่ความเหงามาโอบคลุมอยู่เสมอ
บางทีมันก็อุ่นใจกว่าการเกาะกลุ่มกับคนมากมาย
แต่หาความหมายของความจริงใจไม่เจอ
หรือเพราะเราทนงตัวเกินไป
ว่าการผ่านมาของบางสิ่งบางอย่าง จะคงอยู่กับเราอย่างนั้นตลอดไป
แต่เราลืมไปว่า ชีวิตเราต่างอยู่ภายใต้เงื่อนไขของกาลเวลา
สุดท้าย เราก็เป็นได้แค่คนผ่านทาง
ผ่านไปในทางนั้น ๆ เพียงชั่วขณะ แล้วผ่านไป
อาจไม่มีใครจำเราได้เลยด้วยซ้ำว่าเคยผ่านมาทางนี้
แต่เราก็ยังหวังว่า อาจจะมีใครสักคนจำเราได้บ้าง
ในระหว่างทางที่ผ่านมา
สุดท้ายแล้ว
สิ่งที่เก็บเกี่ยวได้ก็เพียงความทรงจำ ณ เวลานั้น
นั่นคือความรู้สึกที่ไม่ลืมเลือน
อย่าห่วงเลยฉันไม่เป็นอะไรหรอก
แม้จะเหงาหรือเดียวดาย ยังไงตราบมีลมหายใจ
ฉันก็ต้องก้าวเดินต่อไปอยู่ดีสายฝนกำลังจะโปรยปรายแล้ว
มาสัมผัสความเหงาด้วยกันไหม
ป่ะ....ไปด้วยกัน....ปล่อยใจ...เดียวดายกลางสายลม
ไม่ว่าจะเดือนไหน ๆ ความเหงาก็จะยังอยู่กับเรา ตราบใดที่ยังไม่มีใครเข้ามาทำให้หายเหงา
...
อิอิ...ขอบคุณนะคะที่เข้าไปเม้นให้อ่าค่ะ
