2006/Mar/02

ฉันเองก็เป็นคนหนึ่ง...
ที่มักถามคำถามเดียวกับใครหลาย ๆ คนว่า
"ชีวิตเกิดมาเพื่ออะไร"
จนวันหนึ่ง คุณได้ก้าวเข้ามาให้คำตอบในชีวิตฉัน

คุณบอกฉันว่า
เราเกิดมาเพื่อจะแบ่งปัน รับและให้สิ่งดีดีแก่กัน
ให้ชีวิตเป็นชีวิตที่งดงาม
ให้ทุกลมหายใจเข้า ออก มีความหมาย
ให้หัวใจมีคุณค่าสมกับที่เกิดมาใช้คำว่า...คน...

ครั้งหนึ่ง...วันที่ฉันป่วยหนัก
ฉันคิดว่าตัวเองคงจะถึงเวลาตายแล้วแน่ ๆ
ฉันไม่ได้บอกคุณ เพราะกลัวคุณจะไม่สบายใจ
และกังวล จนต้องเดินทางมาหาฉันในความห่างไกล
ฉันรู้ดี คุณห่วงตัวเองน้อยกว่าห่วงฉัน
ช่วงเวลานั้นฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน
และคิดว่าจะมีโอกาสไหม
ที่จะได้บอกคุณครั้งสุดท้ายว่า...รักคุณมากเพียงใด...
เวลานั้นฉันรับรู้แล้วว่า เพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิต
...ช่างมีค่ามากมาย...

เนิ่นนานเหลือเกินที่คุณดูแลฉันมาตลอด
จนฉันเคยตัว ไม่ว่าจะหยิบ จะจับอะไร คุณจะช่วยเหลือฉันเสมอ
คุณมักจะมีคำพูดหนึ่งที่ย้ำให้ฉันฟังอยู่เสมอ ๆ ว่า
"ชีวิตคือการต่อสู้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขอให้มีสติ
แม้ความอ่อนแอจะมีบ้าง แต่อย่าให้มันมีมากกว่าความเข้มแข็ง"
และฉันก็ยังจดจำมาจนถึงทุกวันนี้

ฉันเกิดมาท่ามกลางความโดดเดี่ยว
ถ้าวันนั้น คุณไม่ยืนมือมา ไม่เคยแลเหลียว ชีวิตฉันจะเป็นยังไง
คืนนั้น ฉันเปิดไดอารี่ที่คุณเขียนไว้ รู้ไหมฉันนอนร้องไห้ทั้งคืน
ไม่เคยคิดเลยว่า บนโลกนี้จะมีใครรักฉันได้มากมายเท่ากับคุณอีก
คุณบอกว่า...
ชีวิตคุณเหลือเวลาไม่มาก หากพรุ่งนี้คุณไม่ได้อยู่ดูแลฉัน
ขอให้ฉันเก็บไดอารี่นี่ไว้ แทนกายแทนใจ ให้ฉันได้ก้าวเดินต่อ
เพราะจากนี้คุณคงไม่มีเวลาที่จะมาสอนฉันอีก

คุณบันทึกถึงวันเกิดฉันด้วย
คุณบอกว่า....อยากเห็นฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี
ในทุก ๆ หน้า ทุก ๆ ตัวอักษร ฉันรับรู้ด้วยหัวใจ
ว่าคุณห่วงใยฉันมากแค่ไหน
คุณทำให้ฉันรู้ว่า ความรัก...มีอำนาจเหนือความตาย
ฉันเคยรู้สึกว่าฉันเป็นส่วนเกินในชีวิตคุณ
แต่คุณชอบบอกว่าฉันเป็น "เด็กโง่"
และกอดฉันไว้...แล้วบอกว่า ...คุณรักฉันนะ...

หลายปีมานี้ดูคุณอิดโรยกับชีวิตที่เดินทางมายาวนาน
ฉันเฝ้าดูแลคุณด้วยความห่วงใย
ฉันไม่กล้าที่จะไปไหนไกล ๆ กลัวคุณจะเหงา
หลายคืนฉันนอนร้องไห้ ยอมรับว่ากลัว กลัวเหลือเกิน
กลัวพรุ่งนี้ที่ตื่นขึ้นมา แล้วไม่เห็นคุณอีก

คุณบอกฉัน ว่าถึงเวลาทุกคนก็ต้องจากกันไป
คนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเดินทางต่อไป ขอให้ใช้ทุกเวลาให้คุ้มค่า
ฉันไม่รู้ว่า ชาตินี้ฉันจะทดแทนบุญคุณที่คุณมีต่อฉันให้หมดได้อย่างไร
ฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้พบคุณ...
สำผัสแรกของผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียกว่า...แม่
ฉันลืมไม่แล้วว่าเป็นเช่นไร
สัมผัสความอบอุ่นของผู้ชายคนหนึ่งที่เรียกว่า...พ่อ
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเช่นไรเหมือนกัน
แต่คุณสอนให้ฉันระลึกถึงแม่ และพ่อ ที่แท้จริงเสมอ
แม้ฉันจะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเค้าเลยก็ตาม
แต่ฉันก็รัก พ่อ กับแม่ นะ

แต่ ณ เวลานี้ อ้อมกอดของคุณคือสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุดในโลก
และคุณมีค่ามีความหมายที่สุดในชีวิตฉัน
ฉันไม่รู้ว่า...วันข้างหน้า
ฉันจะสามารถเป็น...แม่...ที่ดีของเด็กคนหนึ่งได้ไหม
แต่ฉันจะไม่ลืมคำสอนของคุณเลย
ขอบคุณคะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
ฉันรักคุณนะ....
ฉันรักคุณมาก ๆ
...คุณย่า...
อ้อมกอดคุณอบอุ่นที่สุดในโลกเลยคะ

Comment

Comment: