นั่งมองย้อนไปตามรอยทางของชีวิต
วันนั้น กับวันนี้ มีอะไรหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปมากมาย
การเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มีเรื่องให้ต้องเผชิญมากขึ้น
บางครั้งรู้สึกเหนื่อยล้า และสับสนจนต้องร้องไห้
คิดอยากจะกลับไปเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ยังคงมีความฝันสดใส

...น้ำตา... ในวัยเด็กเหมือนการระบายออกมาแล้วหมดไป
แต่ ..น้ำตา... ของชีวิตที่โตขึ้น
เหมือนถูกความอัดอั้นครอบคลุมไว้อยู่

วันเวลาเดินทางไปเท่าเดิม ไม่เร็ว ไม่ช้า
เท่าที่ลมหายใจฉันยังเคลื่อนไหวอยู่
แต่...บางครั้งฉันก็อยากจะหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ
แล้วเปิดพื้นที่เล็ก ๆ ในหัวใจ ให้ความเป็นเด็กออกมาวิ่งเล่น
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะเวลาไม่อาจหมุนย้อนกลับ
สิ่งที่ฉันทำได้...ก็คือเก็บเรื่องราวดีดี
ไว้ใน...กล่องความทรงจำของหัวใจ...
ในวันนี้ที่ฉันเหนื่อยล้า...ฉันจะกลับมาเปิดกล่องความทรงจำ
และมองท้องฟ้าอีกครั้ง ด้วยรอยยิ้ม

วันนั้นที่ลมโชยพัด แดดอ่อนใส
ฉันนอนอยู่ใต้เงาไม้ โอบกอดด้วยเมฆขาว
ปุยเมฆลอยเป็นนิทานอยู่บนฟ้าอันพร่างพราว
แมงปอปีกบางผูกเรื่องราวฝันเล็ก ๆ ให้ทอดไกล

เสียงหัวเราะของสายลม
รอยยิ้มเบิกบานของตะวันดวงใหญ่
บทเพลงความรัก..ของดอกไม้
สายป่านผูกว่าวแกร่งไกวความฝันอยู่เบื้องบน

ขนมหม้อข้าวหม้อแกง
ราคาไม่แพงแลกด้วยเงินใบไม้ค่ามากล้น
ชิงช้าโล้ฝัน จักรยานคู่ชีพ เชือกกระโดดของเด็กซน
ลายมือโย้เย้ ของเพื่อนทุกคนเขียนว่า จะผูกพันตลอดไป

แม้วันนี้หลายเรื่องราวไหลรวมเป็นสายน้ำแห่งอดีตกาล
แต่ยังรับรู้ ถึงความอ่อนหวาน ความงดงามที่สดใส
วันนี้แม้ผ่านพ้นเลยวัยแห่งความฝัน แต่กล่องทรงจำในหัวใจ
ยังกระจ่างอยู่ข้างในเปิดดูครั้งใด.ยังหอมกลิ่นไอแห่งวันวาน