เพียงแสงสุดท้ายของดวงตะวันดับลง
ความเหงาที่ไม่ได้เชื้อเชิญ
ก็ทอดตัวเอนไหวเป็นหนึ่งเดียวกับสายลม
เสียงระฆังดังแว่วมาจากที่อันไกลแสนไกล
ดั่งเสียงสะท้อนได้หอบความอ้างว้างมากองอยู่ตรงหน้า
ใบไม้แห้งปลิวคว้าง เหว่ว้าในอากาศ
นกหลงฝูง เร่งปีกบินกลับสู่รัง
แต่หัวใจฉัน...ไม่อาจรู้ทิศทางไป

- - - - -

ความมืดมิดของท้องฟ้าในราตรี
เป็นฉากหลังอย่างดีให้ค่ำคืนนี้ดาวเฉิดฉาย
โอ้...รัตติกาล
เบื้องหลังความงดงามของเจ้า
กลับซ่อนความปวดร้าวให้หัวใจฉันนัก
เกลียดเหลือเกินความอ่อนไหว
ทรมานเสียจนร่ำไห้
แต่จะมีผู้ใด เข้าใจความเดียวดายอันบอบช้ำนี้

- - - - -

ลมหนาวพัดผ่านผิวกายเพียงชินชา
แต่เหตุใดกับหัวใจถึงร้าวไหวนัก
หรือเพราะเธอผู้เป็น "ที่รัก"
ได้พรากความรักไปจากใจฉันแล้ว

ได้ "อิสรภาพ" คืนมา แต่เหตุใดรอยยิ้มจึงหายไป
สวรรค์เล่นตลกกับฉันอยู่หรือ
ฝาด ขม เหลือเกิน รสชาติความเดียวดาย
นี่คือความจริง หรือฝันร้ายเพียงค่ำคืน

- - - - -

เฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าดั่งคนบ้า
หรือความสุขของฉัน คือ การได้ถูกความรักจองจำ - - พันธนาการไว้

"ที่รัก"
เธอไปจากฉันแล้วหรือ

"ที่รัก"
เธอไม่รักกันแล้วใช่ไหม ?

อธิษฐานด้วยหัวใจและน้ำตา

สวรรค์จ๋า

สวรรค์จ๋า

สวรรค์จ๋า

 

 

.....

หากพุร่งนี้ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา

 

ขอให้ความปวดร้าวนี้

 

.....

 

เป็นเพียงแค่ฝันไป

 

 

  รู้ไหม ? ว่าฉันคิดถึง - - รู้ไหม ? ว่าฉันเฝ้ารอ
แอปเปิ้ล : เมล็ดพันธุ์แห่งความรัก