เพียงแสงสุดท้ายของดวงตะวันดับลง
ความเหงาที่ไม่ได้เชื้อเชิญ
ก็ทอดตัวเอนไหวเป็นหนึ่งเดียวกับสายลม
เสียงระฆังดังแว่วมาจากที่อันไกลแสนไกล
ดั่งเสียงสะท้อนได้หอบความอ้างว้างมากองอยู่ตรงหน้า
ใบไม้แห้งปลิวคว้าง เหว่ว้าในอากาศ
นกหลงฝูง เร่งปีกบินกลับสู่รัง
แต่หัวใจฉัน...ไม่อาจรู้ทิศทางไป
- - - - -
ความมืดมิดของท้องฟ้าในราตรี
เป็นฉากหลังอย่างดีให้ค่ำคืนนี้ดาวเฉิดฉาย
โอ้...รัตติกาล
เบื้องหลังความงดงามของเจ้า
กลับซ่อนความปวดร้าวให้หัวใจฉันนัก
เกลียดเหลือเกินความอ่อนไหว
ทรมานเสียจนร่ำไห้
แต่จะมีผู้ใด เข้าใจความเดียวดายอันบอบช้ำนี้
- - - - -
ลมหนาวพัดผ่านผิวกายเพียงชินชา
แต่เหตุใดกับหัวใจถึงร้าวไหวนัก
หรือเพราะเธอผู้เป็น "ที่รัก"
ได้พรากความรักไปจากใจฉันแล้ว
ได้ "อิสรภาพ" คืนมา แต่เหตุใดรอยยิ้มจึงหายไป
สวรรค์เล่นตลกกับฉันอยู่หรือ
ฝาด ขม เหลือเกิน รสชาติความเดียวดาย
นี่คือความจริง หรือฝันร้ายเพียงค่ำคืน
- - - - -
เฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าดั่งคนบ้า
หรือความสุขของฉัน คือ การได้ถูกความรักจองจำ - - พันธนาการไว้
"ที่รัก"
เธอไปจากฉันแล้วหรือ
"ที่รัก"
เธอไม่รักกันแล้วใช่ไหม ?
อธิษฐานด้วยหัวใจและน้ำตา
สวรรค์จ๋า
สวรรค์จ๋า
สวรรค์จ๋า
.....
หากพุร่งนี้ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา
ขอให้ความปวดร้าวนี้
.....
เป็นเพียงแค่ฝันไป
รู้ไหม ? ว่าฉันคิดถึง - - รู้ไหม ? ว่าฉันเฝ้ารอ
แอปเปิ้ล : เมล็ดพันธุ์แห่งความรัก